บู๊ทคอมพ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังคิดๆ ไว้หลังเลิกงานว่าจะกลับมาอัพรูปที่ค้างๆ ไว้ให้เสร็จ

 

แต่...เวลาประมาณ 18.30 หลังเลิกงานออกจากออฟฟิศ กำลังเดินไปที่รถก็ได้รับข่าวร้ายจากเพื่อนสมัยมหาลัย ว่า เพื่อนอีกคนหนึ่งเสียชีวิตแล้ว....

 

ตอนแรกเราไม่อยากจะพิมพ์บันทึกเรื่องนี้ไว้เลย แต่นึกอีกที หากวันนี้เราไม่บันทึกเรื่องราวนี้ไว้ กลัวว่ามันจะหล่นหายไปตามกาลเวลา....

 

"ไอ้พัชร์ ตายแล้ว" เป็นคำที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน นึกว่าโดนเพื่อนอำเล่นๆ ด้วยซ้ำ เลยถามพี่บิ๊กกลับไปว่า "อำรึเปล่า" หลายต่อหลายครั้ง....

 

ความทรงจำมันผุดขึ้นมา... 

พัชร์ หรือ อาร์ค เป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันตลอด 4 ปี ถึงจะไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน แต่ก็จำได้ว่า ทุกครั้งที่มีกิจกรรมอะไร อาร์คมักจะเป็นตัวชูโรงระดับต้นๆ เสมอ อาจจะด้วยผู้ชายในเอกน้อย ประกอบกับความหน้าตาดี และนิสัยที่ดูอบอุ่น กรุ้มกริ่มของเพื่อน (ถึงแม้จะตัวเล็กไปหน่อย) ทำให้อาร์คมักจะโดนเลือกให้ทำอะไรต่อมิอะไรตลอด ไม่ว่าจะ แสดงเป็นเจ้าชายในละครงาน English Day ตอนปี1, ตีกลองเล่นดนตรีกับเพื่อนๆ ในงาน English Day ตอนปี2, ไปค่ายอาสาพัฒนาด้วยกัน, ทำงานกลุ่มเดียวกัน(บ้าง).....อาร์คเป็นคนพูดภาษาอังกฤษเก่งและสำเนียงเพราะ คะแนนผลการเรียนก็จัดว่าอยู่ในระดับครึ่งบน....

หลังจากเรียนจบ เพื่อนๆ ต่างแยกย้ายกันทำงาน เพื่อนกลุ่มเดียวกันมายังเหนียวแน่นเหมือนเดิม แต่ แต่ละกลุ่มก็ขาดการติดต่อกันมากขึ้น ห่างกันมากขึ้น...จนเมื่อประมาณสาม-สี่ ปีก่อน อยู่ๆ เพื่อนก็กลับมาเจอกันอีก ใน Hi5 ได้กลับมาคุย ถามไถ่กัน แอดmsnกัน และได้ระลึกย้อนวัย เพิ่มความคิดถึงกันมากขึ้น จนเราและเพื่อนหนิงตัดสินใจจัด Reunion กัน.....

 

ในปีแรก...เข้าใจว่าต่างคนต่างมีหน้าที่ ต่างที่อยู่ และ ต่างเวลากัน จึงทำให้ Reunion ปีนั้น มีเพียง 4 คน คือ เรา หนิง เอม และ...อาร์ค...เป็นวันที่ประทับใจวันนึงเลยทีเดียว เพราะวันนั้น เราปาร์ตี้กัน และรู้สึกสนุกมาก กลับบ้านกันเกือบเช้า (ถึงแม้เอมจะกลับก่อนตอนตีสองเพราะแฟนมาคุม)...วันนั้นหลังเที่ยงคืน เป็นวันเกิดเอมด้วย อาร์คกับหนิงแอบลงไปเดินหาซื้อเค้ก ทิ้งให้นพนั่งถ่วงเวลาและหาเรื่องคุยกับเอมสองต่อสอง....สนุกจริงๆ....ประทับใจจริงๆ...

 

ปีทีสอง...อาร์คก็ไม่พลาดมาร่วมงานเหมือนเคย สนุกสนาน ร่าเริง เฮฮาเหมือนเดิม คราวนี้เราประสบผลสำเร็จ เพราะชักชวนเพื่อนมารวมกลุ่มได้มากถึงยี่สิบกว่าคน....ถึงแม้ว่าวันเสาร์นั้นที่เราฉลองกันอย่างสนุกสนาน...วันจันทร์ถัดมาเราก็ถูกปลดออกจากงานพอดี....จำได้ว่า หลังกินข้าวเสร็จเพื่อนๆ ไปเที่ยวกันต่ออีกร้านแต่เราไม่ได้ไปด้วย....เห็นจากในรูปแล้วอิจฉามากมาย... 

ปีที่สาม....คือเมื่อปลายปีที่แล้ว....เสียดายที่งานไม่ได้ถูกจัดเพราะว่าเวลาของเพื่อนๆ ไม่ลงตัว และใกล้ปีใหม่ทุกคนก็เคลียร์งานสิ้นปีกันด้วย....ตั้งใจกันว่าจะเลื่อนมาจัดหลังจากสงกรานต์นี้ เพราะว่าหมดช่วงหยุดยาวแล้ว....

 

เมื่อวันที่12 เรายังเข้าไปทัก Facebook อาร์คอยู่เลย เพิ่งติ๊ก Like กับหัว entry ติสต์ๆ ของอาร์คอยู่เลย...งงมาก...เสียใจนะ...เพื่อนดีๆ คนนึง ที่เรามีไม่มากนัก...

เราไปเมนท์ติดตลกใน Facebook อาร์ค เป็นหนึ่งในหลายๆๆๆๆคนที่คิดถึงอาร์คนะ

"ขอให้อาร์คหลับให้สบาย ไม่ต้องห่วงอะไรนะ ขอบคุณที่เราได้เจอและเป็นเพื่อนกัน อาร์คมีแต่รอยยิ้มให้เพื่อนเสมอ ผู้ชายตัวเล็กๆ หน้าตาดี ที่ดูเหมือนจะขี้หลี แต่เป็นคนห่วงใยและจริงใจกับเพื่อนที่สุดคนนึง พิสูจน์ได้จาก Reunion ครั้งแรกที่มีแค่ อาร์ค หนิง เอม และ นพ แค่สี่คน แต่ว่าคืนนั้นก็สนุกมากๆ ประทับใจจริงๆ นะ^^......T_T"

อาร์คมีเพื่อนที่น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยนะ เราเห็นเพื่อนอาร์คหลายคนเค้าเข้ามาทักมาคุยเหมือนว่าอาร์คยังอยู่กับเรา เค้าช่วยดูแลแม่อาร์คด้วย เห็นว่าคุณแม่เข้มแข็งมาก อาร์คไม่ต้องห่วงอะไรนะ ขอให้ไปสู่สุขติ สิ่งใดๆ ที่เราล่วงเกินอาร์คด้วยจะบังเอิญหรือไม่ก็ตาม เราขออโหสิกรรม และขออโหสิกรรมให้เพื่อนสำหรับทุกๆ อย่างด้วยจิตบริสุทธิ์จากใจ

 

....เราไม่ได้กลัวว่าจะลืมอาร์คเพราะเราไม่มีวันลืมเพื่อนคนนี้แน่นอน แต่เรากลัวว่าเราจะลืมเรื่องราว ณ อารมณ์นี้ ต่างหาก....เราอยากย้อนกลับมาอ่านว่า เราเศร้าและรู้สึกเสียใจกับการจากไปของเพื่อนมากๆ....อาร์คเป็นเพื่อนคนที่สองที่เสียชีวิต...เพื่อนคนแรกคือ มุ้ย เพื่อนสมัยม.ปลาย เสียเมื่อสิบกว่าปีก่อน หลังจากจบ ม.หก ไม่นาน....

 

ชีวิตนี้มันสั้นนัก...มีพบต้องมีจาก...คนที่อยู่ก็ต้องรับมือและทำใจ ปรับตัวกับการสูญเสียให้ได้...ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่สูญเสียค่ะ...

 

นพ

Comment

Comment:

Tweet

นึกถึงบรรยากาศเพื่อน ๆ 10 คนทานข้าวที่ร้านละเมอหลังงานสวดศพวันเสาร์ มันเป็นการเจอเพื่อนแบบเศร้าปนดีใจ คุยไป ยิ้มไป เงียบกันไป ไม่มีอารมณ์จะคุยกัน...

#15 By Ning (110.164.249.238) on 2010-05-05 23:08

เสียใจด้วยนะคะ คนเราเกิดมา การพบ พราก จาก สิ่งอันเป็นที่รัก เป็นสิ่งที่เราต้องเจอ ขอให้เข้มแข็งนะคะ ขอให้เพื่อนไปสู่สุคติค่ะ
เสียใจด้วยนะครับangry smile

#13 By dowrun happy on 2010-04-24 23:08

เสียใจด้วยนะคะ ขอให้น้องที่จากไปจงสู่สุคติ
ขอบคุณทุกๆ คนมากค่ะ วันนี้ไปงานสวดและไปกินข้าวต่อกับเพื่อนๆ เป็นบรรยากาศที่บอกไม่ถูกเลย....reunionเหรอ......เฮ้อ....

พรุ่งนี้ไปร่วมงานเผาค่ะ

#11 By fiothiel on 2010-04-18 01:01

..บางทีผมก็นึกกลัวว่าจะหลงลืมความรู้สึกเศร้าเสียใจกับบางสิ่งบางอย่างเหมือนกัน.. ถึงแม้ใครหลายคนอยากจะลืมเรื่องราวเหล่านี้ แต่ตัวผมกลับอยากที่จะจดจำเอาไว้ด้วยการเขียนไดอารี่ลงในสมุดเล่มเล็กๆ กว่าผมจะลืมก็คงจะเป็นวันที่ไดอารี่เล่มนั้นผุสลาย หรือไม่ก็อาจจะเป็นตัวผมเองที่ย่อยเป็นปุ๋ยไปก่อนสมุดเล่มเล็กๆนั้น..

ขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีครับ big smile

#10 By zkrap on 2010-04-18 00:14

เสียใจด้วยน่ะครับ

,,

#9 By TANIZE on 2010-04-17 21:27

คนดีมักอายุสั้น..

เสียใจและเสียดาย คนดี ๆ

ฟังคุณนพเล่าแล้วอยากรู้จักเลย

แต่..เสียดาย น่าเสียดาย...

#8 By ราศีกุมภ์ on 2010-04-17 20:01

เสียใจด้วยนะคะ
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

#6 By b-padung Studio on 2010-04-17 10:58

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

#5 By wesong on 2010-04-17 09:58

ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวค่ะ

RIP

#4 By บินสูง on 2010-04-17 02:10

เสียใจด้วยนะคับ

#3 By นายโยจิ^_^ on 2010-04-17 01:01

โอ้ว..พี่นพ..(พูดไม่ออก)
เขาจากเราไปแล้ว แต่ความทรงจำดีๆ ยังมีอยู่ให้รำลึกถึงกันเสมอ เราคิดว่าถ้านึกถึงเขาด้วยรอยยิ้ม เขาคงดีใจมากกว่าร้องไห้ให้นะคะ

ดีใจที่พี่เข้มแข็งรับการสูญเสียครั้งนี้ได้ เป็นกำลังใจให้เน้อ
ดอกมะลิ ดอกมะลิ ดอกมะลิ ดอกมะลิ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ

#2 By elRion on 2010-04-17 00:30

Still sad it didn't happen last February. I was thinking of mid-June. It's been 13 months from the last one that after the reunion 10 of us went to INCH Club till 2 then Pat, Patch, and I moved to a club in Ratchada till 5. Good times! Next time he won't be there physically...

#1 By Ning (202.149.25.235) on 2010-04-17 00:12